Afsluiter

Vandaag is het exact 500 dagen geleden dat Paulien voor de eerste keer aan het been werd geopereerd. Na jarenlang gesukkel was er eindelijk een dokter die het 'licht' zag en haar doorverwees naar Pellenberg. Dat was einde januari 2011. 

Daarna kwam alles in een stroomversnelling: professor Johan Lammens zag Paulien een eerste keer op 28 januari. Hij keek zorgelijk: het bovenbeen stond serieus gedraaid bovenop de knie en als gevolg daarvan had het onderbeen zich ook gedraaid als 'natuurlijke correctie'. Prognose: tussen de vier en... negen maanden lijdensweg en daarna nog handenvol werk voor de kine. Niet bepaald iets om naar uit te kijken.

Nauwelijks een maand later, bij de tweede consultatie op 23 februari, viel de beslissing: we gaan dat been netjes terug rechtzetten. Dokter Johan Vanlauwe versierde ook meteen een datum: maandag 28 maart om 7.00h in de ochtend! 'Amai, dat is binnen een dikke maand,' zuchtte Paulien verschrikt. Het ging inderdaad snel en maar goed ook: zo bleef er niet veel tijd om te piekeren en kon Paulien haar kansen gaaf houden om haar humaniorastudies met succes af te ronden.

Op 28 maart werd Paulien met succes geopereerd. Het was wel even schrikken toen ze terug kwam: het been helemaal ingepakt, maar je kon wel zien dat de 'constructie' indrukwekkend was. Suf en misselijk van de narcose sloot Paulien de eerste dag af. Nu begon de lange weg naar genezing. Twee dagen later vierde Paulien haar verjaardag in mineur. En op vrijdag 1 april moest ze naar huis, willen of niet. 

En zo begon ook ons aandeel in het verhaal: vier maal per dag de schroeven een kwartslag draaien, zodat het bot langzaam maar zeker in de juiste positie zou komen. Ook het verhaal van Ingrid begint hier, de thuisverpleegster die dagelijks - zelfs in haar vrije dagen - met engelengeduld elke wonde rond de pinnen verzorgde.

Bij de controle van 8 mei had professor Lammens goed nieuws: het draaien verliep tegen alle verwachtingen in verbazend vlot: we mochten zowaar stoppen met draaien! Het been stond zoals het eigenlijk altijd al had moeten staan, de schroeven werden weggehaald en nu kon het aaneengroeien stilaan beginnen. Einde mei zouden de zware ringen zelfs er af mogen. Op 31 mei was Paulien letterlijk vier kilo ijzer lichter. Nu nog een tweetal maanden met een kleinere 'monofix' en intussen hard werken aan de revalidatie.

Die revalidatie was geen lachertje. Elke dag kine, die het uiterste van Paulien vergde. Het was huilen, kermen, vloeken... maar in de wetenschap dat het eigenlijk moest. Wim, de kinesist, bleef om dezelfde reden echter onbewogen en dwong Paulien door te bijten.

Op dinsdag 26 juli - 121 dagen na de eerste operatie - hebben de dokters de kleine monofix verwijderd. Vanaf nu waren enkel nog de littekens getuigen van de zware ingreep. Tot einde december heeft Paulien trouw haar kineprogramma blijven afwerken, tot ook Wim uiteindelijk groen licht gaf: ik kan niets meer voor je doen, voortaan kan je probleemloos stappen, lopen, springen, ...

Paulien stelt het wel. Ze beseft nu ten volle dat de pijn en de inspanningen van 2011 nu volop renderen. Ze kan inderdaad terug rennen, vliegen, duiken, vallen en weer doorgaan. En vooral: zonder pijn!

We zijn iedereen die hieraan heeft bijgedragen, bijzonder dankbaar: de dokter in UZ Gasthuisberg die de diagnose heeft gesteld, professor Lammens en dokter Vanlauwe die Paulien tot driemaal toe hebben geopereerd, het verplegend personeel van UZ Pellenberg, thujisverpleegster Ingrid en kine Wim (en papa Guido die even ingesprongen was), de vrienden en vriendinnen van KA2 De Ring, die met Paulien in haar rolstoel rondgezeuld hebben (tot in Oostende met de trein), haar twee broers die veel geduld en inlevingsvermogen aan de dag hebben gelegd, de trouwe vrienden en vriendinnen die haar trouw zijn blijven bezoeken en helpen...
Als iemand zich nu vergeten voelt, vergeef het mij. Iedereen, iedereen die met Paulien begaan was, is en blijft van harte bedankt!

Hoe zou het met Paulien zijn?

Negen maanden zijn er verstreken sinds de eerste operatie.
Volgens de eerste - pessimistische - prognoses zou ze nu pas verlost geweest zijn van haar Ilizarov-gedoe en zou de revalidatie pas echt kunnen beginnen.

Maar Paulien had het geluk aan haar kant: alles is veel vlotter verlopen dan we zelf hadden durven dromen. Eind augustus ging de laatste fixator er af en kon ze ongehinderd alles op de revalidatie zetten. Elke kinebeurt was een marteling (vraag maar aan Wim en de andere patiënten), maar Paulien beet door.

En nu: Paulien stapt, fietst, loopt trappen op en af, gaat terug sporten. De dokters in Pellenberg hebben haar vriendelijk gezegd dat ze niet meer moet terugkomen.
Heel af en toe, als ze moe is of als het vochtig weer is, dan durft dat been nog eens protesteren. Maar dat stelt allemaal niets meer voor in vergelijking met was Paulien heeft doorstaan.

Kijk eens naar mijn rechterbeen!

O ja, één ding wil ze nog wel: de zichtbare sporen van de operaties te lijf gaan. Zesendertig littekens, dat is van het goede te veel....

Alweer een stap dichter bij het einde

We zijn intussen 152 dagen na de eerste operatie, morgen zal het exact vijf maanden zijn.
Dat lijkt misschien niet veel in een mensenleven, maar het zullen vijf maanden zijn die we ons nog lang zullen herinneren.
Maar goed, het was noodzakelijk en niets wijst er op dat alle moeite tevergeefs zal geweest zijn.

Na de laatste operatie kreeg Paulien nog de opdracht om een drietal weken met een brace rond te lopen en werd de kine weer fors opgevoerd. Geen overbodige luxe, zo blijkt. Het plooien van het been gaat weliswaar al veel beter (we zitten toch zeker al aan 45°), maar geloof me: als de kinesist er wat druk opzet, dan komen de tranen (nog) heel snel.

Paulien heeft ondertussen ook al besloten dat alle 'hulpstukken' de deur uit mochten. De krukken heeft ze vrij snel na de operatie al aan de kant gezwierd, de rolstoel staat hier nog maar is al weken werkloos. En het bed is eindelijk uit onze woonkamer verdwenen, tot grote opluchting van ons allemaal.
Alleen Wim, de kine, was even 'ongelukkig', nu was hij zijn werktafel kwijt. Resultaat: Paulien mocht plaatsnemen op onze tafel. Een ongewoon zicht, geef toe:

Maar zelfs dat is intussen verleden tijd. Sinds deze week komt Wim niet meer aan huis, maar gaat Paulien elke dag tot bij hem in zijn praktijk. En gisteren heeft Paulien bij haar zoveelste controle in Pellenberg definitief groen licht gekregen van professor Lammens: ze mag op vakantie vertrekken! Vanmorgen om 6.05h zat ze op het vliegtuig... richting Turkije voor een weekje. Dat heeft ze echt wel verdiend!

Het is zover!

Vanmorgen is Paulien voor een laatste maal met succes geopereerd. Alle pinnen en fixators zijn nu verwijderd!
Gedurende drie weken moet ze nu wel nog met een brace rond het onderbeen rondlopen, maar dat is klein bier tegenover al het ijzerwerk waarmee ze de voorbije maanden opgezadeld zat.
Nu volgen weer enkele weken intensieve kine en dan moet alles stilaan in zijn oude plooi vallen.


Nu zie je nog een verband, maar dat mag er morgen al af. En als de resterende wonden even snel genezen als de andere, dan zal alle leed van de voorbije maanden snel vergeten zijn.

128

128...

Honderdachtentwintig dagen zal Paulien de gevangene geweest zijn van Ilizarov.
Professor Lammens heeft afgelopen dinsdag een laatste keer haar been gecontroleerd en hij zag geen bezwaar meer om de fixators te verwijderen.
En dus: woensdag 3 augustus 2011 om 7.00h zal Paulien een laatste keer geopereerd worden. Weg met de pijnlijke pinnen, eindelijk zal dit tot het verleden behoren:

Paulien kan zich vanaf dan volledig concentreren op haar revalidatie én de draad van haar gewone leven weer opnemen. We zijn allemaal bijzonder opgelucht!

Het kort af..

Het einde komt stilaan echt in zicht. Bij de laatste controle in Pellenberg heeft dokter Lammens bevestigd dat de genezing van het been van Paulien heel vlot verloopt.
Op 26 juli valt ongetwijfeld het verdict: aangezien de dokter van oordeel blijft dat 'die pinnen geen minuut langer blijven dan strikt noodzakelijk', zal hij een datum gaan plakken voor de laatste operatie van de drie. En tenzij er onverwacht iets tussenkomt, komen we dan echt in de laatste rechte lijn. Dan kan Paulien voluit alles inzetten op het normale functioneren van haar been.

We duimen!

Nil volentibus arduum!

Voor één keer geen nieuws van de gezondheidstoestand van Paulien (alles gaat langzaam maar zeker vooruit), maar van het schoolfront: Paulien is geslaagd!

Na drie maanden van fysisch en ongetwijfeld ook psychisch leed is ze afgestudeerd. En daarmee heeft ze het bewijs geleverd dat elke hindernis, hoe groot ze ook is, kan overwonnen worden.

Proficiat, Paulien!

Stap voor stap vooruit

De afgelopen week is er niets spectaculairs gebeurd. Paulien blijft werken aan haar revalidatie met een verbetenheid die alleen maar bewondering kan opwekken. De kine-oefeningen mogen dan wel pijn doen, ze dóet ze. En het stappen met één kruk is regel geworden, Koen (of is het nu Oscar?) staat al de hele week werkloos in een hoekje.
Vandaag heeft ze zelfs geprobeerd om zonder krukken te stappen. Ok, het was een beetje lachwekkend hoe ze stond te molenwieken om haar evenwicht niet te verliezen, maar ze heeft het toch maar gedaan!
De komende dagen gaat ze vooral rusten, wees maar zeker. De examens zijn voorbij en ze heeft die rust echt wel nodig. Lichamelijk én geestelijk zijn het zware maanden voor haar geweest...

Genezen gebeurt ook in je hoofd

Sinds die grote ijzeren ringen weg zijn (een verschil van om en bij de vier kilogram op de weegschaal!), gaat Paulien langzaam maar zeker vooruit. Met minder verzorging en vlottere kine bijvoorbeeld. Ze kan alleen haar bed uit en in, wordt stilaan minder en minder afhankelijk en wil echt vooruit.

Paulien ging dus afgelopen week mee naar de winkel. Neen, niet in haar rolstoel maar op haar krukken. Ze ging shoppen met Charlotte, want het eindejaarsbal komt in zicht. De klap op de vuurpijl kwam er echter gisteren: 'Ik ga vanavond boven in mijn bed slapen,' zei ze droogweg. Dàt zou pas een klik zijn! En ja hoor, naarmate bedtijd naderde, bleef ze bij haar besluit. Gewapend met haar krukken is ze naar boven getrokken, het was 83 (!) dagen geleden dat ze nog op haar kamer geweest was. Ze straalde toen ze eindelijk in haar eigen bed lag.

Geen paniek, Paulien is intussen terug beneden. De afdaling heeft ze dus ook aangedurfd. Met de snelheid van een schildpad-op-speed, trapje na trapje, zestien stuks terug naar beneden. Meer nog, ze loopt nu plots ook met maar één kruk meer door het huis. Korte stukjes weliswaar, want haar spieren hebben tijd nodig om terug te wennen aan een normale werking.

We hebben stiekem lang uitgekeken naar deze klik. Hiep, hiep, hoera voor Paulien!

Wankel evenwicht

Na de operatie van afgelopen woensdag zou  je kunnen denken: nu kan het alleen maar vooruitgaan. En dat is ook zo, al verloopt dat niet altijd zoals Paulien het zelf wil.
Net zoals na de eerste operatie ondervond ze weer last van de naweeën van de narcose. Zozeer zelfs dat haar eerste examen op vrijdag helemaal de mist is ingegaan. Op het ogenblik dat ze naar school had moeten vertrekken sloeg immers de misselijkheid weer in alle hevigheid toe. Weg examen.., het zal de klassenraad zijn die nu moet beslissen.

Voor het overige moet Paulien ook volop wennen aan de nieuwe toestand. Nu ze in principe vlotter kan stappen wordt het ook (pijnlijk) duidelijk dat twee maanden quasi-inactiviteit de spieren in haar been haast tot 'pap' hebben herleid. Revalideren betekent dus vanaf nu: volop die spieren terug trainen door oefeningen en zoveel mogelijk te stappen.
Geen haar op Pauliens hoofd die eraan twijfelt dat ze ook deze stap tot een goed einde zal brengen.

Voor de nieuwsgierigsten onder jullie: zó ziet het been er nu uit:

Een grote last minder

Het is gebeurd, zou Erik Vanlooy gezegd hebben...

Vanmorgen heeft het team van dokter Lammens de langverwachte operatie uitgevoerd. Paulien is verlost van haar ringen en houdt nu nog slechts een kleine monofix over. Nog twaalf pinnen in plaats van vierentwintig en vooral: weg met die onhandige zware ringen!

Het is wennen: dat been weegt ineens veel lichter, Paulien was al direct een flink stuk mobieler. Maar, toen ze uit het bed wilde stappen had ze automatisch de reflex van afgelopen weken en maanden en tastte ze naar... de ringen die er niet meer zijn. Dat wordt toch even wennen.

la nouvelle Paulien est arrivée

Het been zit natuurlijk nog stevig ingepakt, voor meer details zal je moeten wachten tot morgen bij de eerste verzorging.

Maar het allerbelangrijkste is natuurlijk dat Paulien zich een heel stuk beter voelt en ervan overtuigd is dat ze nu stilaan de eindsprint kan inzetten. Ook al zal die sprint toch nog een zes- tot achttal weken duren zonder verwikkelingen.

Steeds verder aftellen

Weinig nieuws onder de zon: als Paulien durft te klagen zeggen we altijd: 'Ach, nog zeven dagen, nog zes, nog vijf...' Nog vier intussen voor de ingreep waar ze al vanaf dag één op wacht.
Vandaag hebben we toch even de thuisverpleegster erbij moeten roepen. Een van de wondjes was plots beginnen bloeden. Niet veel, maar toch net genoeg om even ongerust te zijn. Paulien zegt altijd dat ze die pin voelt herschuiven telkens ze stapt. Dat zal ook wel de oorzaak zijn geweest. Het euvel was gelukkig snel verholpen...

Voor de rest verliepen de voorbije dagen heel rustig: buiten genieten van het zonnetje, werken voor school (met de nodige instructies aan de 'validen'), verwacht en onverwacht bezoek..
Einde van het verhaal voor vandaag.

Annuntio vobis gaudium magnum!

De afgelopen dagen heeft Paulien verder gesjokt met haar kleine en grote ongemakken. Vandaag een beetje koorts, morgen weer niet. De dokters hadden er ook niet echt een verklaring voor: er was geen spoor van ontsteking, Paulien nam nauwgezet haar medicatie. Allicht was het gewoon het lichaam dat hetzelfde dacht als Paulien zelf: ik wordt dit echt wel beu.
Vandaar dat we hoopvol uitkeken naar het controlebezoek vanmorgen in Pellenberg.

Eerst foto's laten nemen (met de nodige vertraging: dokter Lammens was 'vergeten' dit door te geven) en dan de consultatie zelf. Maar het verdict was onverdeeld gunstig: de grote ringen gaan eraf! Het was enkel even zoeken naar een geschikte datum: een schijngevecht tussen verpleegster Lieve die de agenda beheerde en de dokter zelf, die meer oog had voor het welzijn van zijn patiënt.
Verpleegster: we opereren alleen maar op maandag en woensdag; volgende week maandag zit vol, de maandag daarop is het Pinkstermaandag, de eerstvolgende vrije maandag is de 20e (maar dat zag Paulien niet zitten omdat dit midden in haar examens viel), dan maandag de 27e (opnieuw bezwaar van Paulien: eindejaarsbal, waar ze zo graag naar toe wil) of.. maandag 4 juli. En dan nog: de agenda is op elk van die dagen nu al overvol.
Dokter (flegmatisch): en volgende week woensdag?
Verpleegster: Jamaar, dan heeft u al vier operaties.
Dokter: Dat kan geregeld worden...
Twee minuten en een telefoontje later zei dokter Lammens: het is geregeld, volgende week woensdag om 7.00h word je geopereerd.

En zo is die kogel ook al weer door de kerk. De dokters zullen eerst de monofix plaatsen en daarna de grote ijzeren ringen en pinnen verwijderen.
Als dat geen goed nieuws is!

Alles weer onder controle

Er is weinig veranderd sinds afgelopen woensdag, behalve dat Paulien nu andere antibiotica krijgt. De koorts is weg, de wonde geneest nu wel mooi en het gaat dus weer de goede richting uit.
Vrijdag wou ze naar school, maar de dokter vond dat geen goed idee. En dus heeft Paulien noodgedwongen een extra rustdag gehad, die ze besteedde aan het bijwerken van haar schooltaken, enz.

Dat het beter gaat, was gisteren ook te merken aan het sneltreintempo waarop ze zich klaarmaakte toen het woord 'shoppen' viel. Vandaag hebben we haar zelfs zover gekregen dat ze buiten heeft gezeten toen oma op bezoek was en daarna mee is gaan 'wandelen'. Een tochtje van om en bij een uur in haar rolstoel, maar wel liefst langs de kleine weggetjes. Daar was het risico het kleinst om veel nieuwsgierige gezichten tegen te komen.
En eens terug thuis was Paulien maar al te blij om terug in haar bed te kunnen bijkomen. Met een pijnlijke grimas hees ze zich (alleen!) in haar bed...

Morgen een halve dag school en dinsdagmorgen naar Pellenberg. En dan zit de schoolweek er weeral bijna op. Laat het nu maar vooruit gaan!

Toch niet alles rozengeur en maneschijn

Sinds vorige vrijdag is die vervelende pin dus verwijderd. En de eerste dagen zorgde dit alleen maar voor opluchting. Maar hoe broos Pauliens weerstand wel is, blijkt nu. Ook al lijkt het dat de wonde geneest, ze zorgt toch voor enige ongerustheid. De eerste dag zag het allemaal behoorlijk uit, maar nu doet ze terug wat meer pijn en er komt vocht uit. De huisarts volgt haar nu van heel dichtbij op.
Vandaag is Paulien trouwens thuis; ze had gisterenavond wat koorts, maar we hopen dat die snel voorbij gaat. En méér dan antibiotica en pijnstillers kunnen we haar op dit moment niet geven. Als het morgen niet beter is, gaan ze het wondvocht laten onderzoeken en eventueel andere medicatie moeten voorschrijven.
Natuurlijk is Pauliens grootste angst nu dat de voorspoedige genezing nu vertraging zou kunnen oplopen en dat de dokters zouden kunnen beslissen om de tweede ingreep uit te stellen. Maar het is nog te vroeg om daar iets over te zeggen. Volgende week dinsdag zullen ze op Pellenberg wel meer weten te vertellen. Intussen kunnen we niet anders dan afwachten en hopen dat het de goede kant opgaat.

Derde keer, goede keer

Dinsdag waren we dus in Pellenberg, gisteren waren we in Pellenberg en waar denk je dat we vandaag geweest zijn?

Die ene pin bleef dus maar pijn doen. En dokter Lammens kon met zekerheid zeggen dat het géén ontsteking was. Dus moest de oorzaak ergens anders liggen. Maar waar? Gisteren had de dokter nog maar eens alles rond die pin zo los mogelijk gezet, zodat het onmogelijk was dat de huid nog gekneld zat. Maar: 'als de pijn morgenvroeg niet beter is, dan belt u rond 7.15h en komen jullie maar binnen in de dagkliniek en halen we de pin eruit.' 

Met flink wat pijnstillers is Paulien gisteren gaan slapen. Rond drie uur vannacht lag ze echter weer te huilen van de pijn en was het voor ons duidelijk dat we voor de derde keer in vier dagen naar het ziekenhuis zouden gaan. En toen rond 7.20h de telefoon rinkelde op de Ilizarov-afdeling was het de dokter zelf die opnam ('Dat kan alleen maar voor Paulien zijn', vertrouwde hij haar op de operatietafel toe).

Het was een relatief kleine ingreep, maar Paulien heeft nu nog slechts 22 pinnen in haar been en is terug een heel ander meisje. De pijn is weg - het bleek naar alle waarschijnlijkheid een geknelde zenuw te zijn die voor de pijn zorgde - en ze heeft terug moed. En we zijn met zijn allen weer gerust...

Een lach en een traan...

Ik zie dat mijn bericht van gisteren verdwenen is, dus maar opnieuw...

Maandag was het sowieso maar een halve dag school, weet je nog? Dus kon de thuisverpleegster en de kine al in de namiddag komen. Bij de verzorging bleek al snel dat er bij een van de pinnen iets mis was: het deed weer verschrikkelijk pijn en het zag er naar uit dat - net zoals vorige week aan een andere pin - de huid gekneld zat. Dus hebben we maar direct een afspraak in Pellenberg proberen te versieren. Na veel vijven en zessen (dokter Lammens bleek 'op ronde') mochten we gisterenmorgen om 8 uur bij hem langs.

Nog voor het dagpersoneel goed en wel aanwezig was boog dokter Lammens zich gisteren al over Paulien haar been. Het probleem was niet zozeer die knellende huid, want daar kon hij snel aan verhelpen door nog maar eens een sneetje langsheen de pin aan te brengen, maar wel een beginnende ontsteking. De dokter verbaasde zich hierover: hij had dit eerder verwacht op het ogenblik dat Paulien nog met haar schroefwerk bezig was. Mieke, de verpleegster, troostte haar: het is hoogst uitzonderlijk dat een patiënt heel het genezingsproces doormaakt zonder een of andere ontsteking. Ik zag Paulien al denken: 'wat heb ik daar nu aan?', maar ja...

In de namiddag bleek haar pijnstiller uitgewerkt en toen heeft Paulien echt wel even heel erg afgezien, ocharme. Maar nadien ging het weer beter.

Een geluk bij een ongeluk is misschien wel dat dokter Lammens, en even later ook dokter Vanlauwe - Pauliens held  - formeel waren: 'dat ijzer moet er zo snel mogelijk af'. Dokter Vanlauwe sprak zelfs over de ingreep vervroegen indien dat mogelijk zou zijn. Alles hangt nu natuurlijk af van de controle op 31 mei; als de dokters vaststellen dat het bot voldoende aaneen gegroeid is, gaan ze geen seconde te lang wachten en kan alles snel gaan. Nog dertien (lange) dagen en we weten meer...

Een beetje zoals het weer: wisselvallig

Verslagje van het afgelopen weekend:
Technisch gezien gaat het altijd weer een beetje beter, maar als ik het heb over 'wisselvallig zoals het weer', dan gaat het vooral over hoe Paulien zich er bij voelt.

Neem nu gisteren: we gingen uit eten voor de verjaardag van Arnout en Paulien had er zich al heel de dag op voorbereid. Maar even voor we zouden vertrekken zag ze het helemaal niet meer zitten. Tot tranen toe bewogen zuchtte ze over 'ik ga weer langs alle kanten bekeken worden', ze werd opstandig en zat met het hoofd tussen de handen te mokken. Geduld en zachte overreding hebben haar uiteindelijk toch weer door dat dipje geholpen en de rest van de avond heeft ze mee genoten van het eten en het gezelschap. Maar, we zijn allemaal gewaarschuwd: laat het vooruit gaan want ik ben het beu.

Vandaag heeft Paulien zelfs een geïmproviseerde picknick georganiseerd met Aze en Emma Lynn. Rustig en gezellig, maar het deed haar wel zichtbaar deugd. Samen wat eten, spelletje spelen, bijpraten. Meer moest dat niet zijn.

We leven nog...

Ah, Blogger werkt terug! Als jullie de voorbije dagen zonder nieuws zaten, dan was dit alleen maar te danken aan het systeem dat hardnekkig weigerde om berichten te plaatsen.
Bon, waar waren we gebleven?

Na de ingreep van dinsdag, gaat de verzorging merkelijk beter. Niet dat het helemaal geen pijn meer doet, maar toch. Woensdag was trouwens een baaldag voor Paulien: ze had een slechte nacht achter de rug en was wakker geworden met pijn. We hebben haar dan maar thuis gelaten en een paar uurtjes slaap deden wonderen. Daarna ging het terug merkelijk beter.
Gelukkig maar, want Paulien is heel die ijzerwinkel en alles wat er bij komt kijken stilaan grondig beu.

Gisteren en vandaag viel er weinig te vermelden. De dagen verliepen volkomen routinematig. Deze namiddag mocht Paulien nog maar eens ondervinden dat de Leuvense binnenstad niet bepaald rolstoelvriendelijk is: scheve en hobbelige stoepen maakten het tochtje naar Museum M niet bepaald een lachertje. Zo erg zelfs dat haar begeleiders besloten om dan maar... op straat te gaan rijden. Gelukkig zonder verder erg.

En nu is het weekend en dan is rusten toch wel het sleutelwoord. Een hele week school is in haar omstandigheden toch best zwaar voor Paulien. Elke dag een beetje beter, maar toch blijft het een zware opgave.

The Verdict

Vanmorgen al vroeg richting Pellenberg, met hoge verwachtingen en toch ook een bang hartje. Enerzijds wilden we weten hoe ver de genezing stond, anderzijds hoopten we ook dat de dokters ons gerust konden stellen in verband met de enkele pijnlijke wondjes.

Dokter Vanlauwe was zoals altijd zijn eigen optimistische zelve. En daar was ook reden toe: op de foto's was duidelijk te zien hoe de botten stilaan aan mekaar groeien: 'Perfect op schema,' zei hij.

Dat ze niet haarfijn recht op mekaar staan, is maar een detail dat geen gevolgen heeft voor later, verzekerde de dokter ons. En je zal het zeker niet aan de buitenkant kunnen zien...

Fase 2 van de consultatie waren de ambetante wondjes. Bleek dat het eigenlijk de huid was die gekneld zat tussen de pinnen en die voor die ergerlijke pijn zorgde. Onder plaatselijke verdoving werd hieraan verholpen en dokter Vanlauwe was ook hier formeel: er is geen enkele ontsteking.

Bleef dan uiteindelijk nog de hamvraag: hoe moet het nu verder? Aangezien de genezing vlot verloopt, ligt de volgende afspraak vast op dinsdag 31 mei. Die dag gaan de dokters naar alle waarschijnlijkheid ook beslissen over het verwijderen van de ringen en het plaatsen van de monofix. Eens die beslissing definitief, kan de tweede operatie snel volgen...